Login

Δεν έχετε εγγραφεί ακόμα;

Ξεχάσατε το λογαριασμό σας;

Print
Δημοσιεύτηκε: 03/01/2015

Η Μάγισσα και η Γάτα

«…Είναι μερικές ιδέες», μου χάρισε ξανά το γλυκό της χαμόγελο.

«Και πώς ξέρεις ότι είναι σωστές;»

«Δεν το ξέρω, Μάγια. Ξέρω απλώς πως είναι οι ιδέες που με βοηθούν να ζω μέσα σ’ αυτόν τον παρανοϊκό κόσμο χωρίς να τρελαίνομαι και χωρίς να πετρώνω το συναίσθημά μου για να αντέξω. Τι αξία θα είχε η ζωή αν τη ζούσα έτσι;»

«Ναι, αλλά με τι γνώμονα επιλέγεις το τι πιστεύεις; Συγνώμη, αλλά μου φαίνεται πολύ στα τυφλά όλο αυτό».

«Διαλέγω με γνώμονα την αγάπη και την ειρήνη. Όταν οι αντιλήψεις μου για την πραγματικότητα με βοηθούν να διατηρώ τα συναισθήματα αυτά», απάντησε.

«Ε, μα αυτό είναι τελείως υποκειμενικό!»

«Δεν είπα το αντίθετο. Είναι η δική μου αλήθεια, η δική μου ισορροπία. Ο καθένας έχει τη δική του. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι και παρότι πολλές φορές τελείως διαφορετικοί, μπορεί να είναι εξίσου καλοί».

«Ε, ναι αλλά ποια είναι η αληθινή αλήθεια;» επέμενα.

«Η αληθινή αλήθεια», γέλασε, «είναι οι απεριόριστες δυνατότητες. Μάγια, αν όλοι κάτσουμε να περιμένουμε πότε θα ξέρουμε, πέρα από κάθε αμφιβολία, τι συμβαίνει με τη ζωή προκειμένου να δράσουμε, τότε δεν θα δράσουμε ποτέ. Δεν θα ζήσουμε ποτέ. Η ανθρωπότητα προσπαθεί αιώνες τώρα να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Στρέφεσαι σ’ εμένα λες και κατέχω όλες τις απαντήσεις, λες κι έχω επιλύσει όλα μου τα ζητήματα. Μεγάλη μου τιμή, αλλά δεν είναι η αλήθεια. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που, όπως εσύ, προσπαθώ να βρω τις απαντήσεις μου για να ζήσω με αξιοπρέπεια. Μα προπαντός, για να ζήσω με αγάπη. Και αυτό όχι γιατί μου είπε κάποιος πως αυτή είναι η μόνη αλήθεια, ο μόνος δρόμος, αλλά γιατί το έχω επιλέξει. Κοίταξα τις εναλλακτικές. Να ζήσω με φόβο, να ζήσω με πικρία, να ζήσω με φθόνο. Όμως από όλα μου άρεσε περισσότερο η αγάπη».

Απ’ όλα της άρεσε περισσότερο η αγάπη… Ήταν φορές που το μυαλό μου μού έλεγε πως η γυναίκα που είχα απέναντί μου ήταν εντελώς ονειροπαρμένη. Όμως η καρδιά μου διαφωνούσε. Δεν ήταν ονειροπαρμένη. Ήταν σοφή.

«Αφού οι αντιλήψεις μου δεν βλάπτουν ούτε εμένα ούτε τους άλλους», συνέχισε η δασκάλα μου, «γιατί να μην τις διατηρώ; Εξάλλου ούτε φανατίζομαι με αυτές, ούτε πιέζω κανέναν άλλο να τις ασπαστεί για να με επιβεβαιώσει. Αν βρίσκεις πως οι αντιλήψεις σου σε βοηθούν να ζεις με αγάπη και ειρήνη, τότε δεν είναι αυτή μια υγιής επιλογή; Τι είναι υγιέστερο; Να παραδοθούμε στη θλίψη και τον πανικό;»

************

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Κάρμεν Ελευθερίου "Η Μάγισσα και η Γάτα", εκδόσεις Έσοπτρον.


"Η Μάγια, μια επιτυχημένη παιδίατρος, έχει όλα όσα θα μπορούσε να ποθήσει ποτέ μια γυναίκα: έναν καλό γάμο, καριέρα, παιδιά, ένα ονειρεμένο σπίτι. Κι όμως... τι θλίψη. Κάτι λείπει. Πάντα κάτι απροσδιόριστο της έλειπε στη ζωή της, που δεν την άφηνε να νιώσει πλήρης και ευτυχισμένη.

Στην προσπάθειά της να κατανοήσει τον λόγο της κατάθλιψής της, θα αποτολμήσει ένα περιπετειώδες ταξίδι αυτογνωσίας, ένα εσωτερικό ταξίδι αναζήτησης, που όμοιό του δεν είχε βιώσει ποτέ της μέχρι τώρα."